"...พรุ่งนี้..." ตอนที่ ๑

posted on 31 Oct 2009 00:44 by iheartia

 

๒๙ ตุลาคม ๒๕๕๒ ๒๒.๔๕ นาฬิกา

      ผมเหม่อมองออกไปยังนอกบ้าน ฝนยังคงตกอยู่ปรอยๆ ทำให้ผมสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกของอากาศรอบๆ ตัว ช่างเป็นความเย็นที่สัมผัสได้ทั้งทางร่างกาย และ จิตใจของผมเสียเหลือเกิน

      "ใกล้หน้าหนาวแล้วหรือนี่" ผมรำพึงกับตัวเองเบาๆ

      ผมย้อนสายตามาเหม่อมองอย่างไร้จุดหมายอีกครั้งไปยังปฏิทินแขวนภายในบ้าน ทำให้ได้รู้ว่า เดือน "พฤศจิกายน" ที่ผมยังคง "รำลึกถึงอยู่เสมอ" กำลังจะใกล้เข้ามาถึงทุกที

      "พรุ่งนี้ ของ พรุ่งนี้ ของพรุ่งนี้ แล้วสินะ ก็จะครบรอบอีกครั้งแล้ว" ผมยังคงพูดอยู่กับตัวเองเพียงลำพัง

      ในช่วงเวลาของเดือน "พฤศจิกายน" เมื่อหลายปีก่อนหน้านั้น ผมยังคงจำได้อยู่สมอไม่เคยลืมเลือนไปได้เลยว่า "โชคชะตา" ได้นำพา "เรา" ให้มาได้ทำความรู้จักกัน ผมได้พบกับ "ความสดใส นุ่มนวล ชวนฝัน" ของเธอ ทำให้ผมเกิดความกระชุ่มกระชวยภายในหัวใจขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน และสุดท้าย เธอก็กลายมาเป็น "ดาว" เพียงดวงเดียวภายในหัวใจของผม การที่ผมได้พบ ได้ผูกพันกับเธอ ได้พลิกผันให้คนธรรมดาคนหนึ่ง "เปลี่ยนแปลง" ตัวเองไปอย่างมากมาย จนบางครั้งในทุกวันนี้ ผมยังไม่เข้าใจตัวเองอยู่เหมือนกันว่า "ทำไปได้อย่างไร...?"

      อย่างน้อย ผมก็เชื่อว่า "ความรัก" มีอานุภาพให้เราสามารถทำอะไรได้ทุกๆ อย่าง แม้ว่าบางครั้งจะดูไร้เหตุผลใดๆ มาอธิบาย แต่...เราก็ยังทำ เพราะคำว่า "รัก" นั่นเอง

      ใช่...ผม "หลงรัก" เธอเข้าแล้วจริงๆ

     คำว่า "พรุ่งนี้" ในช่วงเวลานั้นสำหรับผม หมายความว่าในทุกๆ วันของวันพรุ่งนี้ เราจะได้พบกัน ผูกพันกัน และ..."รัก" กัน ผมมีความสุขทุกครั้งในยามค่ำคืน เพราะรู้ว่าจะได้ตื่นขึ้นมาพบกับวัน "พรุ่งนี้" ที่มีแต่เรา ได้พบกัน ได้วาดฝันถึงวัน "พรุ่งนี้" ด้วยกัน โดยที่ไม่หวั่นว่าวัน "พรุ่งนี้" จะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม

      แต่...ช่วงเวลาแห่งความสุข มักจะมีอายุของความสุขสั้นกว่าที่คาดคิดไว้ และ "ความฝัน" มักจะสวนทางกับ "ความเป็นจริง" เสมอ วัน "พรุ่งนี้" ในช่วงเวลานั้นของผมก็เช่นเดียวกัน

      ผมจำได้ไม่ลืมเลือนในวันที่ "เธอ" ได้ตัดสินใจเดินแยกไปตามเส้นทางที่ไม่มีผมอยู่เคียงข้างอย่างที่ได้วาดฝันไว้ร่วมกัน ในช่วงเวลาข้ามศักราชที่เพิ่งผ่านพ้นไปไม่นานเท่าไร เธอใช้คำพูดเพียงคำสั้นๆ กับผมว่า

      "เรา...เลิก...กัน...ดีกว่า"

      เธอมีเหตุผลต่างๆ มาอธิบายกับผมอย่างมากมาย แต่ในช่วงเวลานั้นผมกลับกลายเป็น "คนไร้เหตุผลทางความคิดอย่างสิ้นเชิง" ผมมีแต่คำถามที่ไม่ต้องการคำตอบใดๆว่า "ทำไม...? เพราะอะไร...?" แต่...สุดท้าย คงเป็นเพราะคำว่า "สถานะทางสังคม" นั่นเอง ที่ทำให้ผมต้อง "กล้ำกลืนยอมรับความจริง" ว่า...ถึงเวลาที่เราจำเป็นต้อง "เลิกรา" กัน

      ผมได้แต่พร่ำบอกคล้ายๆ คนสติไม่สมประกอบกับเธอว่า "เราไม่ได้จากกันด้วยดี" นั่นเป็นเพราะว่า หากถ้าเราจากกันด้วยดีจริงๆ เราคงมีความสุขด้วยกันทั้งสองฝ่าย

      แต่...การจากกันครั้งนี้ ได้สร้าง "บาดแผล" ที่ไม่มีวันหายภายในใจผมมาจนทุกวันนี้ แล้วเราจะจากกันด้วยดีได้อย่างไร...?

      เธอได้ให้คำปลอบประโลมกับผมว่า "พรุ่งนี้" แล้วทุกสิ่งก็จะดีขึ้นเอง บางที...ในวัน "พรุ่งนี้ของวันพรุ่งนี้" ผมอาจจะลืมเธอไปทีละนิดละน้อย แล้วสุดท้ายก็จะลืมเธอได้ในที่สุด แต่ในทุกวันนี้...ไม่มีวันไหนที่ผม "ลืมเลือน" เธอได้เลยสักช่วงเวลาเดียว

      ผมได้บอกกับเธอว่า หากผมสามารถเปลี่ยนแปลงความหมายของคำว่า "พรุ่งนี้" ให้เป็นเช่นเดียวกับคำว่า "เมื่อวานนี้" ผมก็อาจจะลืมได้ในที่สุดจริงๆ ให้วันพรุ่งนี้ คือ เมื่อวาน ย้อนหลังไปเรื่อยๆ และวันสุดท้ายของ "วันพรุ่งนี้" ที่ผมต้องการ นั่นคือ "วันเมื่อวาน" ของวันแรกที่เราได้รู้จักกัน และถ้าเป็นเช่นนั้น ผมก็จะไม่รู้จักเธอ และจะได้ "ไม่ต้องเจ็บปวด" อีกต่อไป

     สุดท้าย...เธอก็ได้ให้สัญญากับผมว่าในทุกๆ ปีในช่วงเวลาของเดือนพฤศจิกายน เราจะกลับมาพบกัน ถึงแม้จะเป็นช่วงระยะเวลาที่แสนสั้นก็ตาม ได้แค่เพียงเท่านี้ ก็ทำให้ผมมีความสุขเล็กๆ ขึ้นมาภายในหัวใจ ให้มีกำลังในการคาดหวังและรอคอย ก็ยังดีกว่าที่จะต้องจมอยู่กับกองทุกข์เพียงอย่างเดียว

      "เราใกล้จะได้พบกันแล้วสินะ" ผมพึมพำกับตัวเองอีกครั้งหนึ่ง

      ในเดือนหน้า ผมสัญญากับตัวเองว่า จะเตรียมตัวให้พร้อมที่สุดในการพบกับเธออีกครั้ง ผมจะเก็บเกี่ยวความสุขร่วมกับเธอให้มากที่สุดเท่าที่ร่างกายของผู้ชายคนหนึ่งจะแบกรับไว้ได้ และจะใช้เวลาอันแสนสั้นให้คุ้มค่ากับการ "รอคอย" ให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ และสุดท้าย ผมก็จะไม่แอบปันใจให้กับใครๆ ถึงน้องๆ "เชียร์เบียร์" คนไหนจะน่ารักเพียงใดก็ตามที นั่นเป็นเพราะว่า...

..........

..........

..........

"พี่เตี้ย "รัก" น้องดาวแดง เขียวสดใส ไฮเนเก้น เพียงคนเดียว จริงๆ นะ"

      แล้วเจอกัน...เดือนหน้า ที่ ลานเบียร์ เซ็นทรัลเวิร์ด นะจ๊ะที่รัก

 

      ปัจฉิมลิขิต : อยากเขียนเรื่องจริงก็ไม่กล้า กลัวน้ำตาไหล แต่...ตอนต่อไป "เรื่องพรุ่งนี้จริงๆ" ก็แล้วกันจ๊ะ ขอบพระคุณเพลงเพราะๆ "พรุ่งนี้" ที่ตอกย้ำความช้ำใจได้มากมายเสียจริงๆ ด้วยจ๊ะ

 

อันนี้แถม น้องดาวแดงเค้ามีเพลงให้ฟัง ตามวัน เวลาดังกล่าวด้วยนะจ๊ะ

7/11/2009 Moderndog & Noi *****

 

20/11/2009 รัดเกล้า & เบน *****

 

28/11/2009 Scrubb & Flure

 

6/12/2009 Bee &Nui peach band

 

12/12/2009 Slot Machine & Sqweez Animal

 

16/12/2009 ETC & Kim *****

 

24/12/2009 Lula & Calories Blah blah *****

 

3/01/2010 T-Bone & Peter *****

 

6/01/2010 Flure & Ben

 

13/01/2010 Slot Machine & Da Endorphine