เมื่อเอ่ยถึง "สวนสยาม" แล้ว คนรุ่นราวคราวเดียวกับผมนั้น แทบจะทั้งหมดคงจะต้อง
รู้จักและคุ้นเคยกันพอสมควรไม่มากก็น้อย ทั้งนี้เนื่องจาก "สวนสยาม" เป็น "สวนสนุก"
ที่เกิดขึ้นมาเพื่อให้ความบันเทิง และแปลกใหม่สำหรับตัวผมในขณะนั้น ภายใต้สโลแกน
ที่ว่า "กรุงเทพฯ...ก็มี...ทะเล" ซึ่งสโลแกนนี้ทำให้ใครๆ ในสมัยนั้นใคร่รู้ และอยากจะไป
สัมผัสว่า "ทะเล" กรุงเทพฯ มันเป็นยังไง และผมก็เคยได้ไปสัมผัสกับ "สวนสยาม" เมื่อ
ยังเป็น "วัยกระเตาะ" ค่อนข้างจะหลายครั้งอยู่เหมือนกัน

ทั้งนี้เป็นเพราะว่า ในทุกครั้งที่ทางโรงเรียนจัดทัศนาจรนอกสถานที่ "สวนสยาม" จะ
เป็นตัวเลือกแรกๆ ที่ทางโรงเรียนจะจัดไป "ทัศนศึกษา" ซึ่งผมไม่ทราบเหมือนกันว่า
ทำไม? ไม่คิดที่จะเปลี่ยนไป "แฮปปี้แลนด์" หรือ "แดนเนรมิต" ดูบ้าง แต่ผมก็ไม่คิด
ที่จะไปโต้แย้งกับทางโรงเรียนหรอกครับ เนื่องจาก "เที่ยว" ที่ไหน ขอให้ผม "สนุก"
ก็เป็นอันใช้ได้ อย่างน้อยความคิดในตอนนั้นก็คิดว่า ดีกว่า "ท้องฟ้าจำลอง" เป็นไหนๆ

ครั้งแรกที่ผมไป "สวนสยาม" ผมตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ และกำชับให้แม่ห้ามลืม
ปลุกผมอย่างเด็ดขาด เนื่องจากกลัวตกรถ อีกทั้งยังให้แม่เตรียมอาหารชั้นเลิศของผม
นั่นคือ "ข้าวเหนียว-หมูแดดแดียว" ไว้สำหรับกินระหว่างการเดินทาง เมื่อถึงโรงเรียน
ก็ได้ทำการขึ้นรถบัสที่ทางโรงเรียนจัดไว้ให้ เมื่อรถออกเดินทาง ผมมีความรู้สึกว่า
เหมือนกับการไปเที่ยวต่างจังหวัดกลายๆ มีเสียงกลอง "โป๊ง โป๊ง ชึ่ง" ตลอดการเดินทาง
ผมเฮฮากับเพื่อนๆ ได้ไม่เท่าไหร่ โรคแพ้การเดินทางไกลก็ออกอาการ "หลับ" คาที่นั่ง
ทุกทีไป สักพักก็ถึง "สวนสยาม" ผมงัวเงียตื่นขึ้นมา ภาพที่มองเห็น ทำให้ผมตื่นตัว
ขึ้นมาทันที มันเป็นสถานที่ที่ดู "แปลก ใหม่ และ น่าหลงใหล" เสียจริงๆ

เมื่อเข้าไปในสถานที่ ทางโรงเรียนก็ให้จับกลุ่มเพื่อจะทำการท่องเที่ยวตามอัธยาศัย
โดยมีคุณครูคอยควบคุมแต่ละกลุ่ม เมื่อเดินเข้าไป โอ้โห! เครื่องเล่นต่างๆ มากมาย
ในใจผมคิดว่าจะ "เล่น" มันให้หมดทุกอย่างในนี้เลย แต่ความคิดนี้ต้องดับวูบลงไป
ก็เพราะว่า "เครื่องเล่น" โดยส่วนใหญ่ "ปิดซ่อมแซม" แทบจะทุกอย่าง ซึ่งมักจะเป็น
แบบนี้ในทุกครั้งที่ทางโรงเรียนจัดทัศนาจรมา ทำให้ผมเข้าใจได้ว่า "เครื่องเล่น"
เหล่านี้ "กลัวนักเรียน" ถึงต้อง "ปิดซ่อมแซมทุกครั้ง เมื่อนักเรียนมาเยือนเยอะๆ"

แต่ก็ยังคงเหลือเครื่องเล่นอยู่ชนิดหนึ่งครับ "ไวกิ้ง" คือชื่อของเครื่องเล่นชนิดนี้
ระหว่างที่ต่อคิวเพื่อที่จะเล่นนั้น ผมมองดูพวกนักเรียนที่อยู่บนนั้น "หึ หึ หึ...ช่าง
ขวัญอ่อนกันเหลือเกิน พวกสาวๆทั้งหลาย" ผมคิดในใจ เพราะจากการที่มองดูอยู่นั้น
ผมไม่เห็นมันจะน่ากลัวถึงที่จะ "กรี๊ด...กร๊าด" ออกมาขนาดนั้น คอยดูเถอะ เดี๋ยวเรา
ขึ้นไปจะ "นั่งอมยิ้มโชว์ความเท่ห์ให้ดูนะจ๊ะ พวกสาวๆ" ผมกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ
ขณะที่ที่ผมก้าวขึ้นไปจับจองที่นั่งใน "ไวกิ้ง" เป็นคิวต่อไป

"ไวกิ้ง" มีหลายระดับครับ เค้าเรียกชั้น "ตรี เอก โท" ผมเลือกไปนั้งยังชั้น "เอก"
นั่นหมายถึงริมด้านบนสุดของตัวเรือ เพื่อแสดงความ "ทรนงองอาจ" ให้สาวๆ เห็น
"คอยดูให้ดีนะจ๊ะสาวๆ" พร้อมชะม้ายสายตาไปยังกลุ่มนักเรียนหญิงต่างโรงเรียน
เมื่อเครื่องเริ่มแกว่งตัวทำงาน ให้ตายสิครับ! ผมไม่เคยรู้สึกปั่นป่วนภายในช่องท้อง
มากมายขนาดนี้มาก่อนในชีวิต ผมร้องออกมาสุดเสียงอย่างไม่เป็นภาษา เวลาที่เห็น
ยางล้อสีดำทะมึนที่บริเวณด้านล่างหมุนติ้วๆ ผมนึกถึงพ่อแก้วแม่แก้วทุกครั้งเวลาที่
"ไวกิ้ง" เหวี่ยงผมขึ้นไปข้างบน มันช่างเป็นเวลาที่ทรมานที่สุดในชีวิตผมเลยก็ว่าได้
ผมหลับตาตลอดการเล่น แต่ยังคงแหกปากอย่างไม่เป็นภาษาต่อไป เฮ้อ...หมดกัน
ภาพพจน์ "หนุ่มน้อยผู้ทรนงองอาจ" ย่อยยับป่นปี้อย่างไม่มีชิ้นดีเพราะ "ไวกิ้ง"

เมื่อหมดรอบ ผมรีบลงจากเครื่องเล่นทันที ผมรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำเพื่อปลดปล่อย
น้ำภายในร่างกายที่ทะลักออกมาทั้งทาง "ช้างน้อย" และ "ปาก" ของผมจนหมดสิ้น
ด้วยเหตุนี้ ทำให้ผมไม่สงสัยเลยว่า "ทำไม"ถึงได้สร้าง "สุขา" อยู่ใกล้ๆ "ไวกิ้ง"
หลังจากนั้น ผมก็หมดเรี่ยวหมดแรง ไม่ดิ้นรนไปเที่ยวเครื่องเล่นไหนๆ อีกเลย
รอเวลาที่จะเข้าไปเล่นใน "สวนน้ำ" เพียงอย่างเดียว

เมื่อเข้าไปใน "สวนน้ำ" เอาอีกแล้วครับ สาวๆ ต่างโรงเรียนต่างพากันกระจุกตัว
อยู่ที่บริเวณเจ้ากระดานลื่น "สไลเดอร์" ด้วยความอยากที่จะแก้ภาพพจน์ "หนุ่มน้อย
ผู้ทรนงองอาจ" ให้กลับคืนมา พร้อมกับเสียงถากถางของ "เพื่อนๆ" ผมจำเป็นต้อง
เดินขึ้นกระไดเจ้า "สไลเดอร์" เพื่อทิ้งตัวลงมา "โชว์แมน" ให้สาวๆ ได้ประจักษ์
"สไลเดอร์" มีสองระดับครับ "เด็ก" กับ "ผู้ใหญ่" ทรนงองอาจอย่างผมเลือกแบบ
"ผู้ใหญ่" ครับ เดินขึ้นไปสูงมากๆ เมื่อถึงพวกเพื่อนๆ ไถลตัวลงไปอย่างสนุกสนาน
ส่วนผมเมื่อมองลงมา ขาเจ้ากรรมมันสั่นขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย และจากการ
ไตร่ตรองของผมอยู่นาน ผมตัดสินใจ "เสียสละ" เดินกลับทางกระได โดยที่ไม่ได้
ไถลลงมาตามรางอย่างที่เพื่อนๆ กระทำกัน "เสียสละ" ยังไงหรือครับ? ผมจะบอก
ให้ว่า ถ้าผมไถลตัวลงไปละก็ รับรองว่า สาวๆ หรือใครๆ แถวนั้น มีอันต้องได้
ลิ้มรส "น้ำสีเหลืองทองจากน้องช้างน้อย" ที่ปล่อยลงไปในสระน้ำอย่างแน่แท้
เห็นไหมครับว่า...ชาติทรนงองอาจอย่างผม "เสียสละ" มากแค่ไหน

จนถึงในทุกวันนี้ กาลเวลาก็ได้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทำให้ความทรงจำของผมที่มี
ต่อสวนสนุกที่ชื่อ "สวนสยาม" ก็เริ่มจางหายไป คงเหลือให้ผมได้รู้ว่า "สวนสยาม"
ยังอยู่จากบิลค่าน้ำค่าไฟ ที่แนบ "บัตรลดพิเศษ" ซึ่งผมก็ไม่ใส่ใจกับมันเท่าไรนัก
จนกระทั่งเมื่อวันเด็กที่ผ่านมา ผมได้รับรู้ข่าวคราวเกี่ยวกับ "สวนสยาม" อีกครั้ง
แต่เป็นข่าวที่ไม่สู้ดีนัก เนื่องจากมี "เด็ก" ได้รับบาดเจ็บจากเครื่องเล่นสไลเดอร์ยักษ์
“ซูเปอร์สไปรอล” ภายในสวนสนุกรับเทศกาล "วันเด็กแห่งชาติ" ซึ่งห่างจากการ
เกิดอุบัติเหตุที่มี "ผู้เสียชีวิต" จากเครื่องเล่นภายในสวนสยาม ไม่ถึงสามเดือน
โชคดีที่อุบัติเหตุในครั้งนี้ไม่มีผู้เสียชีวิต แต่มี "เด็ก" ได้ร